Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /var/www/vhosts/kusterseducatie.nl/rickenmiek.nl/textpattern/lib/txplib_db.php on line 14
Into The Wild Wild West: september 2007

een hondje van goud

sep 30, 09:47

Heb je dat ook wel eens gehad, dat je zo vrolijk bent, dat je boos wordt. Vrolijke woede heb ik, zo van, ik wou dat ik godverdomme die vulkaan kon omhelzen, ik wou dat ik een schop tegen die vulkaan kon geven, dat ik hem eens flink door elkaar kon rammen, dat die vulkaan eens even niet meer weet waar ie het heeft!
Ik zat te denken om eens flink te gaan schrijven, want als je je zo lekker voelt, dan wil je wat, dan moet je iets doen.
En ik heb mijn leven niet aan de kunst gewijd, ik heb er wel zin in gehad, maar het was me te duur. En als het je dan soms te kwaad wordt, kan je altijd nog schrijven, toch gratis.

Daar heb ik een leuk stukje over gevonden, het komt uit een kort verhaal van Aldous Huxley: Het feestmaal ter ere van Tillotson. Een geweldig verhaaltje over een oude kunstenaar van 98 die in een donker soutterain leeft, waar kakkerlakken rondlopen. Hij kan bijna niet meer zien en heeft al 30 jaar niet meer geschilderd. Hij wordt opgetrommeld door een rijke kunstverzamelaar en zijn jonge ambitueuze vriend die stukjes over kunst in de krant schrijft. Ze nodigen allerlei mensen uit die elkaar niet mogen, want de een is een kubist en de traditionalist denkt dat de kubist geestesgestoord is en de ander is criticus en staat lijnrecht tegenover de andere criticus. Maar door de wijn vallen die verschillen weg, en als de oude man aan het woord komt, is iedereen van goede wil. Maar die oude ziet er uit! Hij heeft een pak van de butler van de gastheer geleend, en de das is verkeerd gestrikt en het pak zit vol vetvlekken.

Als de oude het woord krijgt tijdens het eten, stamelt hij wat, hij weet niet wat ie moet zeggen. De kunstverzamelaar biedt hem nog een glas wijn aan en dan komt er opeens het volgende uit:
“Het leven van een kunstenaar is moeilijk. Zijn werk is niet als dat van anderen, dat mechanisch verricht kan worden, in een sleur, om zo te zeggen bijna slapend. Het eist de voortdurende toewijding van zijn hele persoonlijkheid. Hij schenkt voortdurend het beste wat hij te geven heeft, en in ruil daarvoor ervaart hij veel vreugde weliswaar, – maar zijn materiele beloning is heel gering”, daarna begint hij over zijn leermeester die het zo moeilijk heeft gehad en de gasten gaan langzaamaan afdruipen, want hij herhaalt die geschiedenis drie keer.
Het verhaal eindigt dat de oude man met het geld dat voor hem ingezameld is en zijn pak nog aan weer wakker wordt in zijn donkere kamer. Zijn buurvrouw komt langs en ziet het hoofdschuddend aan….

Nog 1 ding: ook uit een kort verhaal, deze is van Thomas Mann, het verhaal heet: De weg naar het kerkhof
….. Helemaal achter op de wagen echter, zat een geel hondje dat hem de rug toekeerde en over zijn spitse snuitje met een onuitsprekelijk ernstige en ingespannen uitdrukking de weg af keek die het gekomen was. Het was een onvergelijkelijk hondje, goud waard, een hondje waar je van binnen helemaal warm van wordt, maar helaas heeft het met het verhaal niets te maken zodat we hem moeten laten voor wat hij is.

O wat heerlijk!
Heb ik jullie blij gemaakt?

De foto’s: gezelligheid in huize Kusters, een avondje klaverjas.

REAGEER

de cliff

sep 30, 12:25

REAGEER

Held

sep 28, 08:26

Ik ben geen held. Misschien moet ik dat iets nuanceren. Ik durf niet van grote hoogten te springen. En als Bas mij vraagt om hier om het huis te rennen, zoals ie dat vanavond deed, dan moet ik mezelf geweld aan doen om m’n angst voor slangen te onderdrukken. Stap voor stap gaan we dan door de duisternis. Ik knijp in zijn hand en schreeuw het uit als ik tegen een steentje bots. Ik schaam me op zo’n moment een beetje voor Bas.
Zo ben ik ook bang voor de bal. Dat heeft me alweer opgebroken bij voetbal. Als er hard geschoten wordt, wend ik m’n gezicht af van de bal. Ik krijg dat er niet uit. Aan de andere kant ga ik wel met vrouw en kinderen naar een klein eiland. Sommige mensen vinden dat weer eng. Dat is de nuancering.
Het blijft evengoed vervelend als je zo door angsten geplaagd wordt: angst dat de auto zal wegrotten door het lekke dak, angst dat de kinderen gebeten zullen worden door een gevaarlijke spin, angst dat ons huis onverhuurd leeg blijft staan….
Wat dat laatste betreft is er wellicht goed nieuws te melden. Een Senegalese familie met 6 kinderen heeft belangstelling om ons huis op de Laan voor 10 maanden te huren! Dat zou mooi zijn en 1 van mijn angsten –om financieel ten onder te gaan- zou althans tijdelijk verlicht worden.
Heb hier een prachtig boek uit de plaatselijke –of liever gezegd- enige bibliotheek gehaald. ‘Statia Silhouettes’ heet het. Het gaat om een tiental interviews met oude Statianen die vertellen over hun leven op het eiland. Nou blijkt dat er eigenlijk maar een half dozijn families zijn die hier de dienst uitmaken en die hun roots tot in de 18e eeuw kunnen terugtrekken. Die roots liggen steevast in de slavernij. Een van de bekendste Statiaanse families is de familie van Putten. Ook de school waar ik lesgeef is vernoemd naar een telg uit die familie. Gwendoline van Putten. Albert Kenneth van Putten is de van Putten die in het boek aan het woord is. Je ziet een foto van een grote grijze man met bakkebaarden die koningin Beatrix een hand geeft bij haar bezoek op het eiland ergens in de jaren 80. Deze meneer van Putten is een geweldige verteller. Hij vertelt over zijn jeugd, over de oude mensen die nog spraken over de tijd van de slavernij, over zijn werk als ‘minister’ voor the Methodist Church. In welke hoedanigheid hij uitgezonden is naar Jamaica en Trinidad. Over z’n terugkomst op het eiland, over z’n entree in de politiek. Hij vertelt dus ook over die andere eilanden en dat alles in een typische Caraibische stijl. Vaak met herhalingen, maar toch vloeiend en in een aangenaam tempo.

Ik was erg onder de indruk van dat boek en gister hadden we overleg bij een collega thuis over het opzetten van allerlei Havo-bovenbouw zaken. Daarbij bespraken we de mogelijkheid om de kinderen een boekwerk te laten maken over de 6 bekendste families hier op het eiland. Bijna elk kind op school behoort wel op de een of andere manier tot een van die families! Het project zou dan moeten beginnen met een interview met meneer van Putten. En aangezien ik dat allemaal bedacht heb leek het ook logisch dat ik hem zou gaan interviewen. Maar ik hik ertegen aan om hem te bellen. Ik ga het natuurlijk wel doen en zal er verslag van uit brengen.
Miek heeft net de kinderen in bed gelegd. Bas wou z’n haar in de spiegel bekijken dus moest ik een klein spiegeltje onder de klamboe aanreiken. Lottie natuurlijk ook in de spiegel kijken. Ze zet nu koffie. Lottie niet, maar Miek.
Wordt vervolgd.
O ja, nog een paar fotos van uitzichten die je hebt vanuit ons huis.

REAGEER [2]

Bassies kikkuh sandalen

sep 28, 04:26

REAGEER

Green flash?

sep 26, 06:07


We hadden wel zin in een groene opwelling, maar het tentje was gisteren dicht. Zijn we maar bij de Chinees gaan eten. Friet met steak en het NOS-journaal erbij. Lot flink aan het flirten met Sitoe, het zoontje van de eigenaar. Barbiepop is mooie flirttool.

REAGEER [1]

One moment in time

sep 24, 09:43

Vanochtend weer weekopening op de school van Bas. Deze keer niet een klas die iets voorbereid had, maar mister Ellis (“Goodmorning mister Ellis”, klinkt het in koor) die sprak over God. Er werd weer gezongen en ook gebeden. Our father who art in heaven……. die ga ik aan Bas leren. Ook het “Anthem” van Statia moet Bas uit zijn hoofd kennen. Ik zal de tekst ervan een keer op de site zetten. Vier kinderen moesten naar voren komen, zij zijn jarig deze week. Er werd Happy Birthday gezongen en ook Lang zullen ze leven. Ik zag dat Bas dat wel leuk vond. Na de weekopening ging Bas zonder te huilen de klas weer in.

Daarna met Lottie naar Duggins’ om boodschappen te doen. Ik liep daar rond met de eerste minuut een Nederlandse boodschappenstemming. Die stemming houd je niet lang vol. Iedereen groet elkaar en er wordt gelachen in de supermarkt. Whitney Houston was op de radio met “One moment in time”. Ik heb erg mijn best gedaan om het liedje te uploaden naar deze plek, maar het is me niet gelukt. Stel het je maar even voor.
Een dame van een jaar of vijftig zong mee. Bij de kassa aangekomen had ik kippevel. Er is een breekpunt in dat liedje en daarna komt de “Grande finale”, daar is Whitney Houston erg goed in. Ik zei tegen de caissiere: “How she can sing!” Ze lachte, was ook aan het genieten en de vrouw die meezong liep net het hoekje om op weg naar de kassa en was aan het stralen. Kippevel in de tropen.

De dag was als een slagroomtaartje en het kersje erop was Basje. Toen ik hem op kwam halen zei hij: “Ik heb nu twee best friends, Beau en Reggie, mogen er twee jongens bij me spelen?” Wij zoeken naar die Reggie, de juf ook mee zoeken, maar hij was al weg. Ben benieuwd hoe het morgen gaat………

REAGEER [1]

Mountain girl

sep 23, 10:53

Om tegen te gaan dat onze site te veel ‘The Annmike Jansen-show’ wordt, schrijf ik maar gauw weer wat. Ze doet me een beetje denken aan de figuur van ‘Mountain Girl’ in de laatste film van de Coen brothers: Lady Killers.
Nahh, ik moet niet flauw zijn. Het was best stoer van Miek om de Quill te beklimmen. Ik lag met buikpijn in m’n bedje en, ik had zeker nooit de slang vastgehouden die je haar ziet vasthouden op de foto.
Dat is overigens niet mijn favoriete feature van de tropen: de insecten, spinnen en slangen. Iedere avond toch even onder het bed van de kinderen kijken of er geen duizendpoot rondkruipt. Want door zo een beest gebeten worden, is een half jaar met een flinke open wond rondlopen. Het zijn van die praktische dingetjes.
Vandaag weer met de jeep naar het zwembad gereden. Bas en Lot vinden dat heerlijk. Ik kijk dan aan de bar gezeten wat proefwerken na. Intussen bestelt Marnix voor de jeep op ebay een softtop. En ja hoor, daar begint het weer keihard te hozen. De jeep verandert dan in no time in een klein badkuipje op wielen. Ik ben bang voor kortsluiting, dus wil ik zo snel mogelijk die nieuwe softtop. En… het is gelukt! Voor 160 euro wordt er een een spiksplinter nieuwe softtop naar ons toegestuurd. Ik hoop vurig dat ie snel aankomt. Het schijnt dat je de dagelijkse voortgang van de reis die het produkt moet afleggen om hier op het eiland te komen kunt volgen op internet. Lang leve het net!
Het gaat redelijk goed met iedereen hier. Alleen heeft Bas af en toe moodswings. We zitten veel thuis. Het is eigenlijk gewoon prettig in het huis. Van alle gemakken voorzien. Deze tijd van het jaar is het ook zo onbarmhartig heet buiten dat je altijd de schaduw zoekt. We internetten veel, kijken ook aardig wat tv, hangen veel en vaak in de hangmat te lezen. Rijden in de jeep is ook wel zalig. De uitzichten zijn vanuit het wagentje vaak adembenemend. Maar dat zijn ze ook vanuit ons huis.
Marnix en Miek zitten op de bank te dobbelen. Ik ga een biertje pakken uit de ijskast. Morgen weer om 6.30 op en dan 7 uur achter elkaar lesgeven. Migratie, WOI en Massamedia staan o.a. op het programma.
Wil ook wat meer lezen over de geschiedenis van het ‘Caraibische’.
Wordt vervolgd.

REAGEER [1]

Miek klimt langs de Quill

sep 22, 09:03

Vandaag met een groepje leraren (Marco, Nicole, Ankie en Bart en een brandweerman (Aad) langs de krater geklommen. Heftig!

REAGEER

sep 21, 10:20

REAGEER

sep 21, 10:03

REAGEER

Bassie en Lottie

sep 19, 10:06

Hoe gaat het met Bassie en Lottie? Bas is meteen begonnen met school (zie foto’s stukkie hieronder) en het leek leuk, maar nu is het iedere ochtend huilen. Vanochtend nam de oudste teacher hem mee en dan wil hij nog 1 knuffel, ik kom dan even teruggerend en dan wil hij me niet loslaten……. De juffen zijn zo lief voor hem en ze spreken allemaal Nederlands. Als ik hem kom halen valt het allemaal weer mee, hij is dan vrolijk en hij zegt dat hij een leuke dag heeft gehad. Ik weet niet precies wat hij allemaal doet op school, maar de kinderen uit zijn klas kunnen al letters en cijfers schrijven, dus dat proberen we hem thuis te leren. Vorige week liet zijn juf, teacher Alicia, foto’s zien die ze met haar mobiele telefoon had gemaakt. Bas aan het spelen, Bas onder de tafel, Bas aan de computer, Bas op het speelplein. Speciaal om mij gerust te stellen, zo iets liefs, dat is toch niet te geloven.

Maandag was er weekopening en daar bleef ik even bij. Alle kinderen stonden buiten, onder de veranda. De juf en haar klas die voor de opening een stukje hadden ingestudeerd stonden op het schoolplein onder de bomen. Het was een toneelstukje waarbij de kinderen maskers op hadden. Een masker van een appel, een wortel, een boom en een hondje. Het ging erom dat die wortel en die boom en die appel en dat hondje konden praten. Na dat toneelstukje de moraal van het verhaal: een stukje uit de bijbel over God die een ezel liet praten. God kan alles, als hij het wil kan hij deze steen laten praten. Die vrouw deed dat zo goed, je had het moeten zien, stem en gebaren als een echte preacher die zijn schaapjes mee wil krijgen! O Yes! And you all have to pray everyday! To be good boys and girls! Daarna waren er nog een paar liedjes zoals “God is the Ocean, Love is the river en Joy is the fountain.” En de weekopening eindigde met het volkslied van St. Eustatius. Een lang lied, maar met een mooie complexe melodie.

De hoofdmeester van de school is Mister Ellis. Zijn broer is gemeenteraadslid (er zijn er 4) van het eiland. Hij liet nog even weten dat de school om half 8 begint en dat iedereen er dan moet zijn.

En wat deed Lottie? Ze danste mee met de liedjes en stond er zo’n beetje bij. De kindjes gaan iedere dag haar haartjes aaien. Soms laat ze het maar gebeuren, de kindjes staan dan in een cirkel om haar heen en ze lacht een beetje. Soms vindt ze het niet zo leuk, dan doet ze alsof ze een tijger is: GRRR!

REAGEER [1]

sep 18, 07:03

REAGEER

sep 15, 12:12

REAGEER [1]

zaterdag 15 september

sep 15, 10:03

Gister constateerden we dat de remmen van onze rode jeep het niet goed meer deden, dus de jeep staat nu bij de enige garage van het eiland: Gary’s Garage. Dat is knap onhandig om hier geen wheels te hebben. Vooral met het oog op boodschappen de helling opsjouwen in 34 graden hitte! We hopen erg dat het snel opgelost is.
Vanochtend tot 8 uur uitgeslapen. Echt uitslapen bestaat niet in de tropen. Marnix doet z’n best: is net op en het is nu 9.45. Exceptioneel laat.
Zaterdag is hier een nog heiligere dag dan zondag. Alle winkels dicht, behalve natuurlijk de Chinezen. Die zijn altijd open en ook de enige die drank verkopen. Rum is hier –hoe kan het ook anders- spotgoedkoop: 12 Ant. Gulden (5.50 euro).
Bas kijkt naar Ice Age. Marnix downloadt snachts al die kindertroep. Gelukkig downloadt hij ook een enkele Monk, zodat Miek en ik ook aan onze trekken komen. De laptops draaien wel overuren en ik vraag me af of ze dat in deze hitte wel aankunnen.
Ik koester een mateloze bewondering voor Tony Shalhoub, de acteur die het personage Monk vormgeeft in de gelijknamige serie. Wat een acteur is dat, wat een humor en finesse! Raad iedereen aan deze serie te volgen.
We hebben hier op de tv een eindeloze reeks Amerikaanse zenders die een eindeloze reeks bullshit over je heen storten. Tussen door zijn er reclames over verzekeringen tegen huisverlies en over medicijnen. Aan het eind van zo’n reclame voor een middel tegen bv. hoofdpijn wordt snel even gezegd dat je van het middel braakneigingen, hersenbloedingen en/of hartstilstand kunt krijgen. Om je gek te lachen.
Ik ga zo meteen even naar het dorp om wat foto’s te maken. Zet ik die op de site. Het is zaterdagochtend, heerlijk weekend.
Wordt vervolgd.

REAGEER [1]

Donderdag 13 september 2007

sep 14, 01:05

Vandaag zat ik achter mijn laptop toen ik over mijn linker schouder naar buiten keek. De voordeur stond open en in de voortuin, op zo’n 4 meter afstand, stond een koe naar binnen te staren. Toen liep die gemoedelijk het hek weer uit en de straat op.
Vandaag gingen we naar de Dutch Plumber. Een winkeltje in een wit gepleisterd gebouwtje, boven op een steile heuvel waar een oud Haags echtpaar, dat voorheen op de Laan van Meerdervoort resideerde, hun nering heeft opgezet. Daar kochten we een converter die van 110 220 maakt. Het apparaat zag eruit alsof het rond 1930 gefabriceerd was en het deed het ook niet. Verder kochten we er een produkt waarmee je de wc-leiding kunt ontstoppen. Hot Power heet het, een fijn goedje dat dwars door je hand heen brandt volgens het opschrift op de verpakking. Je mengt het met 3 liter koud water en dat water is dan instantly kokend heet. Very dangerous staat ook op de verpakking. En: only for professionals. Maar de WC is nog steeds verstopt.
Het is een hele tour om alles hier aan de praat te krijgen en we moeten er continu voor naar heel afgelegen winkeltjes. Het is vaak allemaal een nogal technisch verhaal, dus voor mij onbegrijpelijk. Gelukkig is Marnix een soort McGyver (?). En gelukkig brengt onze rode jeep ons overal, dus het is hier toch nog een hightech paradijsje.
Dat wagentje is trouwens een verhaal apart. Hij heeft een vernellingspook en een pook waarmee je ‘m in 4-wheel drive kunt zetten. Er is ook nog een soort minder heftige 4 wheeldrive-stand, maar het komt er op neer dat ie in de 4×4-stand rustig 60 graden hellingen opgaat. Die heb je hier volop, dus het blijkt geen overbodige luxe. Alleen gaat ie dan, zelfs in z’n 4, niet harder dan 30 kilometer per uur, dus je moet ‘m niet vergeten weer terug in 2-wheeldrive te zetten. De dubbele uitlaat knalt alsof het een kanon is, but the little car keeps on goin! (so far).
Ons huis is een soort ijspaleis in de tropen. Niet omdat het zo koel is, maar omdat het zo wit is. Witte muren, witte tegels, witte raamkozijnen. Dan zie je meteen of het vies is en je ziet meteen of er insecten op bezoek zijn. Iedere avond komt er wel 1 kakkerlak langs. Altijd onuitgenodigd. Dan raced Marnix of ik race achter de indringer aan met de spuitbus. Het lukt uiteindelijk altijd om ze plat te spuiten, meestal liggen ze dan op hun rug nog een tijdje na te spartelen. Maar je schijnt ze beter niet plat te kunnen slaan, omdat ze dan eitjes kunnen achterlaten.
Ach ja, in de hangmat op de veranda is het koel zwaaien en smelten al deze besognes als sneeuw voor de zon (sic!).
Eigenlijk zouden we een paar hangmatten moeten hebben.
Ik ga proefwerken nakijken.
Wordt vervolgd.

REAGEER [1]

Rick voetbalt alsof er niets is veranderd

sep 13, 10:18

REAGEER

Mevrouw Sneek

sep 12, 07:48

Gisterenavond kwam mevrouw Sneek even langs. Zij is degene die bij het sollicitatiegesprek was en die onze tickets en ons huis heeft geregeld. Iedereen kent Leonora Sneek, niet alleen op Statia, maar ook op de andere eilanden. Zij gaat vaak naar Nederland, want ze geeft ook advies over staatszaken. Zij is samen met haar man, Koos Sneek een spin in het web. Ze doet in human resource, real estate, ze is staatssecretaris geweest, en nog meer dingen. Het was erg leuk, op de een of andere manier heb ik energie van dat bezoekje gekregen. De baan voor mij waar ze het eerder over heeft gehad is dus op de school waar Basje nu zit! En de mevrouw waar ik naast zat in het vliegtuig van St. Maarten naar Statia, Christina, zit in het bestuur van diezelfde school. Ik had het toen ook met haar over de mogelijkheid van een baan, nou ja, dat komt dus binnenkort wel goed. Het enige is dat ik er vanochtend niet over kon beginnen omdat Bas nogal aan het hysterisch huilen was.

Gisterenochtend wilde hij ook al niet naar school, ook al huilen op het schoolplein en in de klas en vanochtend weer. De juffen (teachers moeten we ze noemen) en mister Ellis waren heel lief voor Bas. Ze spreken allemaal goed Nederlands er is ook een teacher die in de bloemenbuurt heeft gewoond, bij ons om de hoek. Bas kwam gisteren weer blij uit school, hij was zelfs heel trots op zijn huiswerk, maar vanochtend begon het weer. Ik word er eerlijk gezegd niet koud of warm van, het gaat wel over, misschien duurt het een week of 2, 3.

Lieve mensen, het is hier zo gezellig! Rick heeft gisteren voor het eerst de “dinsdagmiddagvergadering” gehad. In Nederland zijn dat ellenlange praatsessies en hij had alleen een snel overleg met Judith, de aardrijkskundedocent. Rick kan goed met haar overweg, ze gaan nu op zoek naar leerplannen voor de havo onderbouw en eindexamentermen en eindexamenopgaven van het antilliaanse eindexamen. De exameneisen van geschiedenis bijvoorbeeld zijn heel anders dan in Nederland. Ze moeten leren over de geschiedenis van het Caribische gebied, het leek ons ook al zo gek dat ze examen zouden moeten doen over bv. Nederland en de wederopbouw. Judith gaat naar Curacao en een andere docent, Carla, ook. Ze gaan dan onder andere kijken hoe de havo is ingericht, want omdat de tweede fase op de Gwendoline van Puttenschool dit jaar begint, hebben we veel documentatie nodig.

Veel liefs en tot gauw, Annemiek

REAGEER

Nieuwe week begonnen

sep 10, 09:35

Vandaag van 7.30 tot 15.00 lesgegeven. Best zwaar in dit tropisch klimaat. Marnix, Miek en de kids kwamen me ophalen van school met het goed nieuws dat we eindelijk internetaansluiting hebben. Geweldig! We hebben ook maar direct een tv en dvd-speler gekocht om het te vieren.
Vanavond spectaculaire lucht. Zware regenwolken en zon tegelijk met een dubbele regenboog in de lucht. Het weer is wel drukkend en het waait heel hard. De kinderen waren vanavond bijzonder lastig. Willen niet naar bed, huilen en dreinen. Maar de volwassenen in een geweldige stemming, want internet en het 20.00 uur journaal. Bovendien kunnen we nu afleveringen van mijn favoriete detective downloaden: Monk. De neurotische op nonactief gestelde speurneus die elke moordzaak moeiteloos oplost. Een van de oprecht grappigste series die ik ken. Mijn advies aan alle vrienden die deze site bezoeken: check out Monk!
Wat mis ik hier?
Het zal niemand verbazen dat ik vrienden en familie mis. Maar ook het terras voor September op vrijdagavond, FC Walhalla, pain de boulogne van AH met rosbief. Hier kun je alleen wonderbread krijgen. Brood wat miraculeus genoeg na 10 dagen precies hetzelfde smaakt als bij aankoop.
Wordt vervolgd.

REAGEER [1]

De lucht vanuit onze veranda

sep 10, 08:45

Vandaag was het minder warm, de eerste foto is vanochtend gemaakt. De ochtend begint met rode wolken vanuit onze veranda en als de zon boven de Quill uitkomt, zie je hem zoals op de eerste foto. Aan het einde van de dag ging het regenen. Als je goed kijkt, zie je dat het een dubbele regenboog is.
De Quill is de vulkaan van het eiland, ze noemen hem de Quill omdat de Hollanders die hier waren hem “de Kuil” noemden.
Rick heeft een paar hele mooie boeken uit de bibliotheek gehaald over St. Eustatius. Een boek lees ik nu met verhalen van mensen die hier op het eiland wonen.

REAGEER

de eerste week zit erop

sep 09, 02:47

Zaterdag 8 september 2007

De eerste week zit erop. Woensdag ben ik begonnen met lesgeven. Bovenbouw-havo over het algemeen. Ik zit ook in het managementteam als coördinator bovenbouw. De Gwendoline van Puttenschool is een sympathieke school met kleine klassen wat op zich natuurlijk erg fijn is. Maar de lokalen hebben geen airco en dat is wennen.
We hebben gister een jeep gekocht. Een Suzuki Samurai uit ‘86. 2200 dollar hebben we ervoor betaald. Dat is niet goedkoop, maar auto’s zijn nu eenmaal niet goedkoop op het eiland.

Vandaag zijn we met de jeep naar de andere kant van het eiland gegaan. Het is een 4-wheeldrive. Hij gaat niet erg hard. Als je in z’n 4 rijdt, gaat de auto flink trillen en schudden en als je naar rechts draait stuurt ie erg stroef. Maar de rit was mooi, het landschap ruig en verlaten. We reden een stukje van de weg af en kwamen bij Zeelandia-beach. Een zandstrand aan de Atlantische kant van het eiland waar grote schilpadden hun eieren leggen. Niet dat die daar nu lagen. Maar er waren wel loslopende koeien en geiten bij het strand.

Boven op de Quill zagen we een paar prachtige villa’s. Die hebben mooi aangelegde tuinen, grasvelden met palmen en andere bomen erop. Er zijn heel veel mooie grote huizen. In het dorp beneden en in de wijk achter de school zijn de kleinere huizen. Sommigen zijn van hout. Er zijn veel huizen die half afgebouwd zijn. Het huis naast ons huis heeft alleen nog een fundering. Je ziet ook vaak half vergane huizen en auto’s.

De kinderen passen zich hier snel aan en hoewel ze ieder nacht opnieuw te grazen genomen worden door muggen, genieten ze van het zwemmen en het spelen met speelgoed dat we gelukkig mee hebben genomen. Dat moet ik wel zeggen; dat ik erg blij ben met de spullen die we meegenomen hebben uit Nederland. Toen de verhuizers kwamen om al die oude rommel mee te nemen dacht ik: wat hebben we d’r aan? But I was wrong! Het is een klein eiland en het is moeilijk om spullen te krijgen.

Het is nu zondagochtend. De kinderen zijn hier altijd heel vroeg uit de veren. Miek ook en de zon ook. Dan volg ik en iets later Marnix. Sochtends is het lekker koel tot een uur of 9. Er zijn in de ochtend wel veel vliegen in ons huis. Snel de vans aan. Je moet ook om de dag dweilen en insectenkiller spuiten anders komen de mieren, vliegende kakkerlakken, kleine vliegjes, etc. voor een social visit. Marnix en ik hebben al heel wat kakkerlakken plat gespoten. Ook vond hij in z’n slaapkamer een klein (dood) schorpioentje. Het lijkt allemaal erger dan het is. je went er vrij snel aan en Bop, de spuitbus, werkt goed.

Laatst zaten we lekker kipvleugeltjes te eten toen het mij opviel dat er er heel veel piepkleine vliegjes boven het aanrecht krioelden. Ik ging buiten kijken en het balkon was letterlijk zwart van de vliegjes! Dus Bop ingezet en dat hielp goed, maar dat soort dingen is wel even wennen.

REAGEER [1]

ouder -