Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /var/www/vhosts/kusterseducatie.nl/rickenmiek.nl/textpattern/lib/txplib_db.php on line 14
Into The Wild Wild West: oktober 2007

Blij mannetje

okt 27, 11:11

Als je weggaat verander je.
Je verandert natuurlijk elke seconde: panta rei and all that, maar het is opvallend hoe snel je verandert als je ver weggaat.
Einstein heeft daar geloof ik al eens iets over gezegd. Niet dat ik dat echt begrepen heb, maar ik ervaar het wel.
Zo was ik vast van plan nooit mijn huis op de laan te verkopen en zie daar… het huis is al verkocht!
Het kan natuurlijk ook zijn dat ik een zwalker ben, een praatjesmaker, die ook thuis van gedachten was veranderd. Zou kunnen, maar ik hou het erop dat de afstand bepalend is geweest.
A.s. dinsdag ga ik bridgen bij een Canadees echtpaar van in de 80. Ze wonen boven op de Quill. Eenzaam hoog in een groot huis, het eiland overziend.
Dat contact is tot stand gekomen via meneer Friedrich Lampe. De oudste bewoner van het eiland.
Ik werd opgebeld door een man, die Engels sprak met een Duits accent. Zo’n beetje zoals Dr. Strangelove in Peter Sellers gelijknamige film. Die keelstem.
“Mai vaif vill pick you up et ze geet et 10 toe seffen!”.
Het blijkt dat deze man een genaturaliseerde Canadees is. Hij is van geboorte Oostenrijker en heeft in WOII als Messerschmidt-piloot gevochten. Hij is neergeschoten en heeft het grootste deel van de oorlog als krijgsgevangene doorgebracht in Londen. How about zet?
Verder ben ik de afgelopen dagen het eiland een beetje aan het bekijken op zoek naar een stukje grond. Dat deed ik gisteren met een prachtige vent. De heer Cedrick Lijfrock. Ik denk dat je een verdomd goede romanschrijver bent als je zo’n naam uit je duim kan zuigen.
Lijfrock.
Prachtig.
Op de Gwendoline van Putten (!) school heb je kinderen met even prachtige namen. Een greep:
Adonis Cijntje. Porfirio del Rosario. Berluschini van Putten.
Kom er maar eens op.
Miek, Marnix, Bas en Lot zijn een spel aan het spelen. 1 van hen beeldt iets uit en de rest moet raden wat het is:
Bas stampt met een grimas door de kamer.
Miek: “Een blij mannetje!”.
“Ja”, zegt Bas.
Van die dingen.

REAGEER [2]

Meneer Lampe

okt 26, 10:05

Woensdag voor de tweede keer op bezoek bij meneer Lampe. Meneer Lampe is 94 jaar en erg slim. Rick had vorige week al gevraagd hoe het zat met zijn education. Hij vroeg het weer; meneer Lampe: “As I told you before, I went to school from the age of 9 ‘till the age of 12, for the rest I had private tuition”. Zijn familie komt uit Aruba. Belangrijke voorvaderen. Rond 1730 vanuit Zeeland naar “de West” getrokken. Enorm veel boeken, ook moderne. Hij bestelt ze in Engeland.
Hij vertelde dat hij in de jaren zestig in Nederland was. Het was winter en hij was op bezoek bij familie in Amsterdam. De straat was glad, het was moeilijk om te lopen. Hij gleed uit en viel op de grond. Niemand lette op hem, het was moeilijk om op te staan, niemand hielp hem. Toen hij dit vertelde, dacht ik dat hij zou zeggen: “Wat zijn die Nederlanders toch onbeschoft!” Maar hij zei dat hij het juist heel prettig vond, dat als je hier op Statia valt, het hele dorp om je heen staat.
Meneer Lampe houdt van de eenzaamheid. Hij is nooit getrouwd geweest, heeft 31 jaar in Curacao gewerkt als telegrafist en radio-operator, maar Curacao begon hem te vervelen, hij wilde terug naar Statia. In Curacao heeft hij veel getennist, hij liet knipsels zien van zijn tijd daar. Je zag een krantje door Shell uitgegeven met alleen artikelen over sport. Meneer Lampe werd steeds kampioen gemengd dubbel.
We gaan volgende week weer, ik ben erg geinteresseerd in zijn tekeningen; hij had een tekening op zijn bureau staan van “Cinderella”, een meisje dat op haar blote voeten voor het haardvuur zit, met de fee die boven haar hoofd zweeft.
Het was getekend met de klare lijn, dat kun je wel verwachten van “a man of science”. Die beentjes en voetjes van Cinderella, in die klare lijn, met een licht lijntje erop van het haardvuur……. heel mooi! Hij liet zien dat hij twee fouten had gemaakt: ze zit gebogen, maar er zijn geen plooien in het jurkje en het vuur is rood en daar had wat meer geel in gemoeten.
Hij houdt ook iedere dag zijn dagboek bij, wat zou daar allemaal in staan……..

REAGEER

Goed spelen

okt 23, 09:33

Ha! Dat is goed spelen! Reggie kwam bij ons, zijn zusje kwam langs, de buurkinderen ook. Verstoppertje, tikkertje, voetballen en stoeien in de tuin.

O Helluppie!

okt 22, 09:34

O Helluppie! Nog negen dagen en dan vertrekt Marnix! We willen niet dat ie weggaat! Onze neef Marnix is hier tegelijk met ons meegekomen en heeft dit voor ons geregeld: dat internet het doet (draadloos), dat de skypetelefoon het doet (draadloos), dat we muziek hebben (van zijn computer afgehaald), dat we allemaal Monk afleveringen hebben gezien (heeft hij gedownload), dat Bas en Lot heel veel leuke dvdtjes hebben (gedownload en gekopieerd), dat Bas allemaal spelletjes op de laptop heeft (gedownload), dat we weten hoe we dingen op de site moeten zetten (heeft ie ons geleerd), dat we weinig ruzie hebben gehad (hij kalmeert ons altijd), dat de kinderen niet lastig zijn geweest (hij kan ze perfect afleiden), dat het gras is gemaaid (hij kon die grasmaaier opstarten), dat de hangmatten zijn opgehangen (heeft hij gedaan), dat we weten wat er op televisie komt (heeft een tv guide gedownload), dat onze mobieltjes en opladers van camera’s hier werken (transformator voor nederlandse stekkers en wattage), dat er een filmpje op de site staat (heeft hij gemaakt en erop gezet), dat we kunnen faxen (heeft ie net ingesteld) en dat we heel veel gezelligheid hebben (altijd iemand met een goed humeur in huis!)
Nu moet hij ons al die dingen leren, een checklist maken voor als er iets met de laptop is, maar gelukkig kunnen we hem makkelijk bereiken, net zoals we iedereen makkelijk kunnen bereiken.
Verder gaat het goed. Marnix en ik zijn zaterdag gaan kayakken op de zee. We durfden niet het hele eiland om, dat zou in ons tempo een uur of zeven hebben geduurd, we durfden niet eens de hoek om naar de Atlantische Oceaan, toen het echt ruw werd, zijn we weer teruggepeddeld, het leek heel spannend, net als in een film als het schip is gezonken en de drenkelingen in de storm aan een stuk hout door de hoge golven drijven, maar eigenlijk was het voor sissies want als we omgeslagen waren, kwamen we denk ik tot onze knietjes in het water te staan. Het was wel prachtig om de kust vanaf de zee te bekijken. Er waren stukjes kust met zo’n soort inham en van die laten we zeggen grotten waar je je van kunt voorstellen dat er schatten in verstopt zijn. Rick is er van overtuigd dat hier op dit eiland nog schatten begraven liggen uit de tijd van de smokkelaars. Ik zie hem al rondlopen met zo’n metaaldetector!

REAGEER [1]

Weekopening

okt 15, 11:29

Iedere week weer iets anders, vandaag was teacher Tessa aan de beurt, een hele mooie vrouw, dunne vlechtjes in een hoge staart. Teacher Tessa kijkt heel boos, maar soms breekt een lach door. Ze had de hele school onder de duim, toen de kinderen niet hard genoeg “I love Jesus” zongen, moesten ze stoppen. “Do you love Jesus?” “Yes!”, riepen de kinderen. “Do you love Jesus?” vroeg ze nog een keer, met die boze blik, “Yes!”, riepen de kinderen heel hard. “I don’t hear you love Jesus!”, even was het stil, anticipatie… “if you really love Jesus, I want to hear it!” En daar gingen ze! De kinderen worden wel blij van de weekopening, ze mogen zingen dat ze wonderfull zijn:
“ I AM W-O-N-D-E-R-F-U-L-L ! “
Stel je voor dat ik straks op die school werk en dat het mijn beurt is! Ik denk dat ik dan ook zo boos ga kijken! It really works for the boys and girls! Bassie stond weer mee te play backen, en toen ze moesten bidden had ie ook braaf zijn oogjes dicht.

REAGEER

4-wheeldrive?

okt 10, 08:21

Vrijdagochtend stapten we vol frisse moed in de jeep. We hadden gehoord dat er een strand is op het eiland, tussen twee bergruggen waar je alleen kon komen met een 4-wheel drive. Nou, die hadden we, dus alle kinderen in het wagentje gepropt. Ook Beau, een vriendje van Bas die dit weekend bij ons logeert. Volle bak dus. We moesten helemaal naar de andere kant van het eiland rijden en daar, waar de weg ophield, een zware ketting optillen en de auto in de 4-wheel drive zetten en dan maar de berg op. Het was een loodzware helling, vol keien, maar het oude bakkie haalde de top en daarna kropen we naar beneden en….inderdaad voor ons lag een prachtig verlaten strand met een azuurblauwe zee. Een soort baai waar geen teken van leven te bespeuren viel.
Ik vertelde piratenverhalen aan de jochies: dikke pret en toen allemaal weer in de jeep en daar gingen we. Maar de jeep haalde de helling niet! De achterwielen sponnen, overal rook. Opnieuw proberen. Opnieuw. Zinloos.
Het was bloedheet, het water was bijna op. Geen mens in velden of wegen te bekennen. Dus ben ik maar vooruit gaan lopen. We hadden ook geen telefoonbereik, vanwege de hoge bergruggen: geen fijne situatie.
Teleurgesteld in de jeep en in mezelf liep ik in de brandende hitte me zorgen te maken over de kleintjes. Af en toe probeerde ik onze garage te bereiken en na 3 pogingen lukte het. In de verte zag ik na een tijdje Gary Brown’s pickup aan komen rijden. Hup achter in (hij had vrouw en kinderen en 3 sterke kerels meegenomen). Ook Marnix werd opgepikt. We moeten met een mannetje of 8 in dat ding de helling op zijn gegaan. Marnix had behoorlijk last van hoogtevrees.
Bij de jeep aangekomen, bleek ons vaak geprezen autootje allang geen 4-wheel drive meer te zijn. De shaft naar de voorwielen was nergens te bekennen, dus die werden helemaal niet aangedreven. Als een ontmande strijder stond die daar op de helling. Het bleek dat we al weken gewoon in een 2-wheel drive rondreden. Gary liet wat lucht uit de achterbanden en vroeg Marnix en mij om op de achterbank te gaan zitten. Een van z’n compagnons nam het stuur onze auto en Gary’s pickup trok de wagen over de berg. Het ging allemaal snel en zonder al te veel moeite. Het was wel even slikken bij de gedachte wat er met Marnix en mij zou gebeuren als het touw zou breken(!), maar gelukkig gebeurde dat niet.
Enfin, weer een ervaring rijker.

Sunday at Oranjestad

okt 07, 03:51

REAGEER [1]

Vakantie!

okt 05, 08:50

Alle potjes klaverjas die Rick heeft gespeeld, heeft ie verloren. Net als altijd zit ie te kreunen: “Het is niet eerlijk!” Iedere kleur die zijn partner kiest is de verkeerde kleur. Steeds beginnen Rick en ik als partners en dan gaat ie flink tegen me tekeer. Door mijn schuld heeft de tegenstander een driekaart, ik leg een nel op terwijl ik een lagere kaart had moeten opgooien, “Miek, je let niet op, je doet je best niet,” enz. Onze partners, Sander en Judith, vinden het heerlijk. Ze gooien olie op het vuur. “Zullen we vanavond bij ons gaan risken?” “Nee,” zegt Rick, “als dat misgaat kan ik er helemaal niet tegen!” “O, dan moeten we de meubels weghalen..” “Pakken we alles in met bubbeltjesplastic!”
Het leukste is als ik daarna met Judith tegen Rick speel, dan win ik namelijk steeds. “Klaverjas is een stom geluksspelletje, er komt geen intelligentie aan te pas, ik ga een schaakbord kopen!”

REAGEER [1]

Mevrouw Elly

okt 04, 10:10

Het gaat goed met mijn huid. Heel goed. Weet niet waar dat nou specifiek aan ligt, maar het is zo. Daarom speel ik wel eens met de gedachte om hier een stukje grond te kopen.
Veel collega-docenten zijn mij hierin voorgegaan, de prijzen van grond gaan hard omhoog. Gister waren we in Mazinga, een winkel met veel Nederlandse producten, zoals Koopmans broodmix en hagelslag etc. en daar informeerde ik naar Mevrouw Elly. Gary Brown, de eigenaar van onze garage, had mij haar naam opgegeven. Ik kreeg haar prompt aan de telefoon en ze nodigde ons uit om bij haar thuis te komen. Bas zou voetballen, maar ik was te nieuwsgierig, dus voetbal moest wijken.
We reden de Quill een eindje op, kwamen door een poort in een enorme tuin met allerlei exotische planten en bloemen, waarvan ik de namen schuldig moet blijven. Bougainvilles waren er in ieder geval in overvloed, natuurlijk ook allerlei palmbomen. In het huis stond een klein dametje, je kon nog duidelijk zien dat het vroeger een knapperd is geweest, te telefoneren. We keken rond. Liepen door een huis vol antiek. Vol planten en bloemen. Af en toe schoot er een salamander voor je voeten weg. Een enorm terras voor het huis bood uitzicht over het hele eiland en over de zee. Je kon ook makkelijk Saba zien liggen. Je waande je voor een moment in Francis Ford Coppola’s ‘Apocalypse Now’, waar de held op zijn tocht over de rivier bij een vergeten Franse familie komt. Zo’n plek waar de tijd heeft stilgestaan, waar nooit iemand komt. Waar het zo stil is, zo mooi. We zagen kleine kolibri’s stil hangend in de lucht voor exotische bloemen. Het was haast onwezenlijk.
Inmiddels was Mevrouw Elly klaar met het telefoongesprek. Haar man was een paar dagen tevoren overleden en dit besprak ze kennelijk met een kennis in Frankrijk. Het bleek dat hij een lokale beroemdheid was. Een Fransman, geboren en getogen op Guadaloupe. Piloot, oprichter van de lokale vliegmaatschappij (Winair), oud WOII-verzetsman, die in een Spitfire meerdere missies gevlogen heeft. De oude dame liet ons vervolgens haar huis zien, de prachtige tuinen en ook de grond die ze te koop aanbood op de berg boven haar huis. Prachtig stuk land, maar wel erg groot. “Ik verkoop de grond uitsluitend per acre”, vertelde ze ons, terwijl ze haar ogen enigszins toekneep. “Want, kijk, dan behoudt het z’n waarde. Anders wordt het maar in kleine stukjes opgedeeld en gaan de mensen bovenop elkaar wonen. Dat verpest de buurt. Ik verkoop de grond per acre voor 100.000 dollar.” Een acre is ongeveer 4000 vierkante meter.
Nou, duidelijke taal. Ze bleek ook nog een enorm stuk grond te bezitten aan de kust. Of we dat ook wilden zien. Dat wilden we wel. Dus stapte ze in haar jeep en wij erachter aan in onze jeep. 37 acres grond aan de kust liet ze ons zien waarvan ze bijna alles al verkocht had. Nog 3 lots over. Prachtige grond. Elk stuk precies een acre groot. We zijn daarna nog even bij haar thuis geweest. Daar maakte ze voor ons vers mango-ijs. Het was zalig, de kinderen zaten ook tevreden uit grote glazen ijs te eten. We kregen nog een platte grond van het te koop staande land. En ze vertelde ons over haar verleden: dat ze eerst met een docent getrouwd was geweest en dat ze al vanaf 1963 op het eiland woont. In die tijd nog geen elektriciteit in de huizen. In een garage is ze toen een eigen zaak begonnen. Inmiddels moet deze 74-jarige dame met opmerkelijk veel ondernemingszin wel miljonair zijn! Het werd tijd om te gaan. Om 19.00 uur werden we verwacht voor een borrel in het Golden Era Hotel. Een borrel voor alle docenten van het eiland. Bas en Lot snel in bed gestopt: Marnix paste op. Hup, in de jeep.
Op naar de borrel. Het bleek dat er toch nog zo’n 70 docenten zijn op het eiland. Toespraken van de governor en de commissioner. Duurt maar en duurt maar. We worden flink geprezen als docenten door beide heren, maar we sterven van de dorst.. En dan de verlossing: koude drankjes. Miek en ik hadden geen trek in het buffet. Te heet, te drukkend, maar de locals…
Enorme borden eten werden opgeschept en wat overbleef…. hup in doggiebags, die al klaar lagen op de tafels. Moe en voldaan naar huis. Volgende dag om 6.30 weer op.

REAGEER [1]

Fort Oranje

okt 02, 09:14

Vandaag met Bas en Lot op fort Oranje geweest. Er is een tentoonstelling van de hogere klassen van Basjes’ school over Beautiful Statia. Gisteren bezochten alle kinderen van de scholen van Statia het tourist office, Bas was er dus al geweest. Dinsdag heb ik afgesproken dat Bas niet naar school hoeft, dus Bas kon het nog een keer zien. De kinderen stonden naast hun werkstukken en vertelden er heel leuk bij wat ze hadden gedaan. Ze waren alle hotels langsgeweest, ze hadden gesnorkeld, het museum bezocht en het fort. Overal waren foto’s, verhaaltjes en maquettes van gemaakt. We kregen een guavedrankje erbij, gemaakt van vruchten van de guaveboom uit de tuin van de school. Ze hadden ook twee liedjes gemaakt over Beautiful Statia.

REAGEER [1]

Weekopening

okt 01, 08:56

Vandaag was de weekopening van Basje’s school in de kerk. Naast het schooltje staat de Methodist church, de oudste kerk van het eiland die nog gebruikt wordt. Deze keer ging de preek over UNITY. De leerlingen van cycle 2 (middenbouw) hebben samen een project gedaan “Beautiful Statia”. Het wordt gepresenteerd in het tourist office. Dat tourist office staat op fort Oranje. Vandaag gaan de kinderen van alle scholen erheen, morgen mogen de ouders komen. Ze hebben dat samen gedaan en hadden het niet kunnen doen als ze niet hadden samengewerkt. I am special and you are special, and we need each other. Weer liedjes zingen. Ik zat achterin de kerk en kon zo goed naar Basje kijken. Hij zong mee met het “Rejoice” liedje en hij zong ook mee met een ander liedje. Ze zingen die liedjes iedere dag. Vandaag zat teacher Alicia naast me en kon ik horen hoe mooi ze zingt. Weer eindigde de bijeenkomst met “the Golden Rock song”, dat is wat ik eerder het “Anthem” noemde. Ik zal wat meer daarover vertellen. Het is een tekst gemaakt door Meneer P. van de Heuvel, geboren in 1916 in Terneuzen. Hij was hoofd van de Governor de Graaffschool en maakte het lied op verzoek van de “administrator”, C.M. Vlaun. Het wordt gezongen op de melodie van het volkslied van Zeeuws Vlaanderen. In 1954 werd het voor het eerst gezongen toen Governor Dr. Anton Struycken St. Eustatius bezocht. De tweede keer was in 1955 toen Koningin Juliana en Prins Bernhard het eiland bezochten. Vroeger hadden leraren veel te doen, naast hoofd van de school was hij ook administrator, rechter en hield hij de hypotheekverstrekkingen bij. In 1974 is hij teruggegaan naar Terneuzen.
Hieronder de tekst:

REAGEER

-