Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /var/www/vhosts/kusterseducatie.nl/rickenmiek.nl/textpattern/lib/txplib_db.php on line 14
Into The Wild Wild West: november 2007

Boeli!

nov 28, 09:15

Boeli van Leeuwen is woensdag overleden.
Van de grote 3 van de Antilliaanse literatuur is nu alleen Frank Martinus Arion nog over.
Die Boeli! Toch heel anders, als je weet dat iemand nog leeft en je leest een boek van hem…..

Bij de sectie boeken kun je meer over Boeli lezen en ook in het artikeltje van 12 november. 12 november! Zo kort geleden dat ik in de betoverende wereld van Boeli van Leeuwen stapte! En Ben ook! Want na het lezen van dat citaat dacht Ben: die Boeli, die moet ik lezen! In ieder mailtje dat we schrijven hebben we het even over Boeli! Die naam al, Boeli van Leeuwen, die naam klinkt zo beminnelijk:

Boeli.

Sjon Boeli, nos ta bo altamente gradisido!

Vanmiddag voor het eerst van mijn leven een aardbeving gevoeld. Ik zat aan de rand van het zwembad, de aarde ging heen en weer, verzwakt gevoel van wat je in de Octopus hebt op de kermis. Rick was thuis, de spiegel schudde aan de muur. Ik las dat het op andere eilanden zo erg was dat mensen in paniek naar buiten renden.

REAGEER

nov 27, 12:05

Johan Cruyff kwam het Cruyff Court openen op Statia. Het zou om half vier gebeuren, dus we stonden om kwart over drie onder een witte partytent te wachten. Het hoosde het van de regen, wat voor saamhorigheid zorgde, want iedereen probeerde het water van het dak van de partytenten af te pletsen. Gegil en gespring van de kinderen.

Daar stonden ze, de bobo’s van ons eiland samen met Johan Cruyff en staatssecretaris Jet Bussemaker (die zich best een beetje verveelde), in het midden van het veld, onder kleurige paraplu’s. Mooi plaatje. Toespraken, groepje kinderen dat op het doel schoot, groepje volwassenen dat op het doel schoot, Cruyff die op het doel schoot.

Toen hij op het doel had geschoten, liep hij richting de kinderen, beetje huppelend, zo van, kom op, laten we beginnen…. Maar hij moest terug, het toernooi moest nog ingeluid worden.

Hij draaide zich om, probeerde een gekke beweging te maken, zo van: “ Ojee, we mogen nog niet beginnen”, maar die overgang, van armen wijd, “Kom op!” naar “We moeten nog even officieel doen”, verliep een beetje stram, waardoor hij een paar wankele pasjes maakte in de richting van de presentatrice. Bewust van zijn ouder geworden sportlichaam stond hij wat aan zijn broekriem te sjorren…

Wat was hij lief, die Cruyff! Hij keek iedereen aan, zo van: “Hé, ben jij er ook!”, hij maakte grapjes, schudde iedereen de hand, ging met iedereen op de foto, hij had het naar zijn zin!

De kinderen gingen voetballen, het klaarde op en daar stonden we: De mensen langs de lijn, Cruyff in het midden, de twee partytenten leeg, de witte tuinstoelen niet meer netjes op een rij.
Het sportterrein dat heel groot is, met naast het Cruyff Court een sportzwembad en een baseballveld, ligt in de vallei van de kleine bergen, niet ver van het vliegveld, je kunt vanaf die plek bijna het hele eiland overzien, de vulkaan in het zuiden, de kleine stipjes van huizen erop, de Caribische Zee in het westen, met de grote tankers die voor anker liggen om olie te komen halen. In het oosten verscheen een dubbele regenboog, er vloog een zwerm kleine zilverreigers over het veld.

Bas zei laatst: “Wat zijn die vogels schoon!” En dat zijn ze, witter dan wit, heel schoon…

REAGEER

Cruyff op Statia

nov 26, 04:58

Cruyff was op Satia om een nieuw voetbalveld te openen. Maar hij wou met mij praten. Ik heb hier een leuk gesprek met Cruyff, maar hij wil perse Lotjes shirt signeren. Goed. Goed.

meer foto’s op: picasaweb.google.nl/rickenmiek/JohanCruyffopStatia

REAGEER [1]

Emile Zola

nov 23, 03:56

Ik wil een lans breken voor Zola.
Een schrijver om van te houden. Dat zeg ik niet alleen omdat ie met z’n “J’accuse” Dreyfuss gered heeft, maar ook omdat ie een groot schrijver is. Laat ik eerst wat over ‘m vertellen.
Zola (1840-1892) is geboren in Parijs, zoon van een Italiaanse ingenieur met een Frans paspoort. Z’n vader stierf jong, moeder achterlatend met een mager pensioen.
Daardoor moest Zola al vroeg zelf zorgen voor inkomen en dat deed ie door stukjes te schrijven voor regionale bladen. Inmiddels was hij bevriend geraakt met de kunstschilder Paul Cezanne en rond deze tijd rijpte in hem het plan om fulltime schrijver te worden. Hij schreef toen nog in de romantische stijl. Dit is de tijd van keizer Napoleon III, een tijd van corruptie en nepotisme waaraan de arme Zola een steeds groter wordende hekel kreeg.
Zola’s journalistieke inslag heeft hem nooit verlaten – z’n romantische stijl wel- en, nadat ie z’n eerste roman publiceert ( Therese Raquin), rijpt in hem het plan een grootschalige cyclus te schrijven over de misstanden tijdens het Tweede Keizerrijk. Dit wordt de zgn ‘Rougon-Macquart-cyclus’. Een twintigtal romans met als ondertitel: “Histoire naturelle et sociale d’une famille sous le Second Empire”. Een paar beroemde titels uit die serie zijn: Le Germinal (1885), La Bete Humaine (1890), Le Debacle (1892).
Het zijn romans om in te bijten. Stevig, avontuurlijk, met scherpgetekende portretten. Het zijn hoogtepunten uit de naturalistische school.
De Rougons, zijn de succesvolle tak van de familie. Ze zijn vaak hard, gewetenloos, nooit aan de drank. De andere tak, De Macquarts zijn goedig, maar onbeheerst, drankzuchtig en soms moorddadig. Zola geloofde dat deze eigenschappen erfelijk bepaald waren. Deze erfelijke zonde is een hoofdthema bij Zola. Telgen van beide takken blijven voorkomen door de hele cyclus heen. Maar het is niet nodig om de romans in volgorde te lezen. Elke roman staat op zich en behandelt een ander aspect van het leven tijdens het Tweede Keizerrijk.
Zola had een obsessie met techniek en wetenschap. Fetisjistische belangstelling voor grote machines als locomotieven (schitterend beschreven in La Bete Humaine) bracht hem ertoe een jaar mee te gaan met een machinist op een grote exprestrein.
Zola streefde naar realisme (naturalisme). Z’n taal is vaak ruw en profaan, de sex expliciet. Dit leverde hem nogal wat problemen op. Men ervoer het in zijn tijd als schokkerend. Hij schiep er genoegen in om met klinische precisie sterfgevallen te omschrijven. Legendarisch is zijn zeer plastische beschrijving van een treinongeluk aan het einde van La Bete Humaine. Droog, afstandelijk, maar het grijpt je bij de keel. Hoe misdadig z’n personages soms ook zijn (vooral wanneer ze de achternaam ‘Maquart’ dragen), er blijft altijd iets menselijks, iets invoelbaars waardoor je je als lezer blijft interesseren voor de gepresenteerde galerij van antihelden.
Zola is misschien het best te vergelijken met een schrijver als Tolstoj of Faulkner: schrijvers van het alwetende soort, van de epische vertelling (in tegenstelling tot de wat meer toneelmatige zoals bijvoorbeeld Dostojevski), waarbij de camera inzoemt naar het leven van zijn personages, maar ook vaak uitzoemt naar de objectieve en harde maatschappelijke werkelijkheid. Een werkelijkheid van bedrog en uitbuiting en een werkelijkheid van onvermijdelijk verval. Zijn stijl is vaak bitter en van een onmiskenbare ironie. Een schrijver met ballen. Moralistisch. Dat is ie zeker. En toch nooit van het irritante soort. Daarvoor zijn de beschreven misstanden en misere te groot.
Maar in die misere van het grauwe en vaak koude Noord-Frankrijk van de tweede helft van de 19e eeuw, weet ie scenes van een ongekend grote sensualiteit te schilderen. Daar zijn verkleumde soldaten in de oorlog (1870) tegen de Duitsers, die een boerderij binnenvallen waar de kachel brandt en waar een kippetje gebraden wordt. Langzaam krijgen de mannen het warm, worden ze rozig van de rode wijn en vatten belangstelling op voor de rijzige blonde dochter van de boer, die glimlachend naast de kachel staat in een wit peignoir. Hoe hij dat beschrijft.. Het water loopt je in de mond, je wil terug naar die tijd.
Misschien maar eens beginnen met le Debacle.

REAGEER [1]

nov 22, 08:27

Voor Kuuk, Stijn en alle vriendjes van Bas:
(uit Joan Steiner: look – a – likes/Je gelooft je ogen niet)
Muizevalhuis

Snijplankhaven

REAGEER

De was

nov 19, 08:49

De was wordt gedaan in het washok. Als je door de achterdeur van het huis naar buiten gaat, ga je de trap af, kom je in de tuin en loop je om het washok heen om erin te komen. Rechts van de ingang van het washok is nog een trap naar de veranda aan de zijkant van het huis. Op die trap zit ik dan te wachten tot de was klaar is.

De was wordt in de machine gedaan en dan moet er water en wasmiddel bij. Ik zet de timer op 15 minuten, de maximale tijd, en de was gaat draaien. Het water blijft koud. In die 15 minuten ga ik door met waar ik mee bezig was. Ik vergeet dan vaak de was en ga na een half uur of een uur weer terug naar het washok. Dan moet het water eruit. Ik zet de knop van “wash&rinse” op “drain”.

“Drainen” is het leukste onderdeel van de was. Het water stroomt door een slang uit de wasmachine. Er is een andere slang waar ik die slang in moet doen en dan stroomt het water door die andere slang het washok uit. Volgens mij stroomt het water door die andere slang de tuin in. Die andere slang is trouwens een beetje lek, want bij de muur, waar de slang het washok uitloopt, piept het en stroomt het water weer een beetje terug. In die hoek staat altijd een klein plasje water, waar denk ik muggeneitjes zich nestelen. Ik moet daar eens een keer een beetje olie opgooien.
Ik zit daar ongeveer 3 minuten met die slangen in mijn hand en alles wat ik kan doen is naar die slangen kijken, en wachten. Ik heb een stoeltje naast de wasmachine gezet, zodat ik comfortabel kan drainen. Meestal neem ik een boek mee om tijdens het drainen nog een beetje te kunnen lezen, maar dat is me nog nooit gelukt. Als je draint, kun je alleen maar drainen. Als er niet meer zoveel water door de slang loopt, moet de rest van het water in de emmer geloosd worden. Dat is een spannend moment. Gaat het lukken om de emmer niet te laten overstromen? Naast de emmer heb ik nog een afwasteiltje om de rest van het water uit te laten lopen. Waarom heb ik dat? Omdat ik de wasmachine op een pallet heb gezet, heeft het water de kans om naar beneden te stromen. De emmer is vrij hoog en de slang die uit de wasmachine komt haalt het niet om lager dan de wasmachine uit te komen. Het laatste stukje drainen gebeurt dus in de afwasteil. Het is ook een wedstrijd van geduld: hoe lang moet ik wachten met die twee slangen in mijn hand, voordat de emmer straks halfvol is? Soms heb ik geen geduld, of schat ik het verkeerd in: dan komt de emmer zo vol, dat ik de slang snel in het afwasteiltje moet laten leeglopen. Het mooiste moment van het drainen is als het zo mooi uitkomt dat de emmer halfvol is en het laatste restje dat uit de slang in het afwasteiltje terecht komt, heel weinig is. Ik doe de slang van de emmer in het afwasteiltje en ja hoor, er stroomt nog heel wat uit. Fijn, toch goed dat ik dat bedacht heb met dat afwasteiltje, denk ik dan.

Na de eerste keer drainen, zet ik de knop weer op “wash & rinse” en laat nieuw water in de wasmachine stromen. In de tijd dat het kraantje aanstaat, gooi ik het water van het afwasteiltje in de emmer (als het allemaal mooi is uitgekomen) en gooi het water in de tuin. Iedere keer bedenk ik dan dat ik eigenlijk niet steeds het water op dezelfde plek moet gooien.

De wasmachine is weer vol en ik moet weer 15 minuten wachten. Soms loop ik weer naar boven, soms blijf ik op het trapje zitten.
Na de laatste keer drainen moet alles in de centrifuge. Dat is ook een mooi moment van de was, want bij dit gedeelte moet ik er echt bij blijven. Het drainen duurt 5 minuten, de centrifuge duurt 5 minuten en de was ophangen duurt ook nog eens 5 minuten. In die 5 minuten van de centrifuge ga ik in de zon op het trappetje zitten. Ik rook een sigaretje en lees een boekje.

Vaak doe ik twee wassen achter elkaar. Het mooie is, dat als de tweede was helemaal klaar is, de eerste was al droog is. Prachtig! Het ruikt lekker en is helemaal warm als ik het in de kast leg.

REAGEER [1]

Statia dagen

nov 18, 06:54

16 november is Statia Day. Maar voorafgaand aan deze feestdag, wordt er een week gedronken en gedanst in het oude dorpscentrum.
Ik ben daar, 1 of 2 avonden, polshoogte gaan nemen. Dat doe ik als Miek en de kinderen liggen te slapen.
Dan stap ik op de scooter, rij erheen en ga ergens staan, in m’n eentje, observeren. Biertje in de hand en maar kijken naar de dansende menigte. Want dansen kunnen ze hier.
Er lopen dan heel wat kleurrijke figuren langs. Zo was er een goedgeklede man van een jaar of 50. Een echte dandy met een hoed op. Z’n benen waren een stuk langer dan de mijne. Nou zal je zeggen, als je mij goed kent (en ook als je me niet zo goed kent): dat is niet zo moeilijk, Rick, en…toegegeven, dat is ook niet zo moeilijk, maar het vreemde was dat deze man beslist niet langer was dan 1.50 en de meeste van u weten toch wel dat ik 1.75 ben.
Enfin, vanuit de hoogte observeerde ik dus deze man, die veel aanspraak had bij de dames en een paar ‘gemene dansmoves’ maakte. Hij ‘chachade’ er flink op los. Benen vlogen alle kanten uit. Door de verhoudingen van zijn lichaam zagen die bewegingen er nog indrukwekkender uit. Boven die benen, die lawezegge 1 meter lang waren, zat een bovenlijf dat ‘m, hooguit, 30 centimeter langer maakte. Hele brede schouders en lange armen eraan. Aan de voorkant een dikke buik en, hoe kan het ook anders, een broek opgetrokken tot de oksels. Ik vraag me dan af: hoe komt die man aan dat overhemd? Wordt het speciaal gemaakt door een familielid of struint ‘ie er de Bovenwindse eilanden voor af? Maar vooral: hoe blijft de broek zo hoog hangen zonder bretels of riem?

REAGEER [1]

nov 18, 01:13

REAGEER

Statia Day 2007

nov 17, 01:07

Begon om 6 uur ‘s ochtends met de volksliederen van Nederland, Amerika, de Nederlandse Antillen en Statia.
Schijnt dat het dit jaar minder feestelijk was dan de jaren hiervoor. Vorig jaar was koningin Beatrix aanwezig, twee jaar geleden een Amerikaans marineschip, drie jaar geleden was de onthulling van de Statiaanse vlag……
En nu……. nu zijn onderhandelingen met Nederland aan de gang, Nederlanders komen hier naar toe om boekhoudingen te controleren, Statiaanse mensen hebben gemengde gevoelens hierover. Meneer Hooker, een van de commissionars zei: Let us not be toys of the circumstances, let us be masters of the circumstances, hij raadde de Statianen aan om property te kopen, je eigen bedrijf te beginnen en natuurlijk weer: de kinderen. De kinderen moeten goed onderwijs volgen! Meneer van Putten, de andere commissionar, was aan het klagen over de jeugd: tienerzwangerschappen, drugsmisbruik, drop outs, hij vertelde dat hij de meisjes een optreden had zien doen de dag ervoor, tijdens de feesten, en dat hij zich schaamde! En meneer Zaendam, voormalig hoofd van de van Puttenschool zei dat we moesten vechten tegen de Holllanders, we hebben recht op meer! We zijn een gemeenschap van ongeveer 4000 mensen, die opgaat in een land met 16 miljoen mensen, dat deel uitmaakt van de Europese gemeenschap met 2,5 miljard (sic!) mensen! Dat klinkt inderdaad angstaanjagend! Natuurlijk begon ook meneer Zaendam over het onderwijs, en hij zei erbij: als je kind op school zit, moet je niet denken dat ie wel goed terecht komt! Dat was vroeger! Dan hadden de mensen 10 kinderen en mocht je blij zijn als de jongste naar school konden! Iedereen kan nu naar school, maar de ouders moeten ook wat doen! Hij vroeg zich af of de kerk niet wat actiever moet worden.
Moeilijk, moeilijk, de Statianen worden gezien, door mensen die hier langskomen, als de meest vreedzame, aardige mensen die je je kunt voorstellen, op het feest donderdagavond (er waren de hele week door feesten ‘s avonds) zagen we hoe gezellig het was, zoveel kleine kinderen, zoveel oma’s en tantes en jonge papa’s en mama’s die zich met die kleintjes bemoeien, het zag er zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend uit, het was echt 1 grote familie…….. Hoe kan het beter, hoe krijg je de mensen zover dat ze het heft in handen nemen, er zijn een hoop projecten gestart in het verleden, die zijn mislukt: de visserij stimuleren, landbouw stimuleren……. Nu is er een plan om een enorm golfresort te gaan maken, zal heel veel werkgelegenheid met zich meebrengen, maar er moet zoveel gebeuren om dat voor elkaar te brengen: waterleiding bijvoorbeeld! Je kunt niet rijke Amerikanen laten golven hier met de kans dat ze zich niet kunnen douchen of de wc niet door kunnen spoelen…….

‘s middags had Bas zijn zwemwedstrijd, het duurde lang voordat Bas mocht zwemmen, het was erg heet, hieronder zie je de mensen die moesten “timen”, rest van de foto’s bij sectie BAS:

REAGEER

Portretten

nov 15, 08:01

REAGEER [1]

En hoe is het met Lot?

nov 13, 05:03

REAGEER

Citaat:

nov 12, 09:49

Een mooi citaat uit “De eerste Adam” van Boeli van Leeuwen, meer daarover bij sectie boeken:

“Eilandbewoners zijn sceptisch ten aanzien van de menselijke potentie: wij kennen elkaar, zoals ik al eens eerder heb gezegd, in klieren en nieren. Wij tasten niet in de vage ruimte van een groot continent of maken ons illusies bij de grenspalen van omliggende landen. Napoleon en Churchill zijn eilanders; De Gaulle en Hitler continentale mensen. Na het land komt bij ons de zee en de zee is van God. Wij ontmoeten elkaar altijd weer, in een eindeloze cirkelgang en daarom kan niemand ons iets wijsmaken omtrent mensen en hun motieven: we kennen ze maar al te goed. We kijken de rechter onder de toog en de pastoor onder de soutane; we geloven niet te zeer in de zonde van de hoer, noch in de kuisheid van de dame: ergens zien we ze naar elkaar toe komen, op een bepaald punt in hun leven glijden ze over elkaar heen. Wanneer we ontdekken dat een rechter kleptomaan is of een officier van justitie alcoholicus, als een pastoor zich bijzonder het lot aantrekt van bruine kindertjes met blauwe ogen, als iemand Columbiaanse hoeren in zijn weekendhuisje van andermans geld onthaalt: we weten dat deze dingen zijn zoals ze zijn, maar onze morele verontwaardiging wordt sterk getemperd en gaat ten slotte over in een soort impotente kwaadsprekerij door het besef dat mensen mensen zijn. Het eiland houdt ons bij elkaar als een schip dat voor anker is gegaan in de zee van eeuwigheid, we zitten zoals het spreekwoord zegt, allen in hetzelfde schuitje. Het schip is klein en de zon brandt alle franjes weg. Bij negentig graden smelten alle dogma’s: orthodoxe dominees worden vrijzinnig en ten slotte liberaal en pastoors steeds dikker van goed eten en jenever. Zeergeleerde heren dragen soms schoenen zonder sokken en slapen in een meidenkamertje onder een walmend licht ter ere van Maria. Officieren met dubbele namen krijgen neuzen als aardbeien en plassen in het bijzijn van hun adjudanten in de vroege morgen tegen verkeersborden. Als een onzer door de koningin wordt geridderd zeggen we: fijne boel, een soort fok premie voor de meeste buitenechtelijke kinderen; of: je moet tegenwoordig in de bak gezeten hebben om in aanmerking te komen. Maar we zeggen het zonder haat want we weten dat iets dergelijks ook van ons gezegd zal worden, wanneer wij aan de beurt zijn voor een onderscheiding. Zodra iemand voet zet op Curaçao begint het proces van onderzoek en uiteindelijk van ontluistering. We willen weten wie iemand is, constateren wat hij doet om dan met voldoening vast te stellen dat hij niet wezenlijk van ons verschilt. Maar vanaf het ogenblik dat wij hem doorzien hebben, zijn we zeer tolerant: van een verdraagzaamheid, zo groot, dat ze door buitenstaanders wordt versleten voor onverschilligheid……..”

Voor Curacao vullen we St. Eustatius in of Corsica! Of Texel…… of Rottumerplaat……….
In ieder geval: Ik ben getroost door dit stukje, betrek het op mezelf en bedenk dat ik moet zijn wie ik ben, ook al ben ik onzeker en verlegen!

REAGEER

Pinacolada

nov 10, 08:58

Ik word dik. In een schrikbarend tempo.
Het lijkt wel of bepaalde elementen samenwerken om dat voor elkaar te krijgen.
Zo is hier alleen maar van dat brood dat nooit vers is geweest, maar ook nooit wezenlijk verandert (je vraagt je af of het wel brood is). Aan de andere kant hebben ze wel uitstekende chocolate-chip-cookies. Verder heb ik altijd een vergadering als er gevoetbald wordt en… ik heb net een scooter gekocht. Tel dat bij elkaar op en je ziet: er wordt dus nooit meer bewogen. Miek de jeep, ik de scooter. En dan is er nog het drankje pinacolada. In Nederland zou ik er niet aan denken het te bestellen. ‘T heeft iets buitengewoon lulligs om bij September, als er wordt gevraagd: “Bier, bier, bier?” ineens: “Doe mij maar een pinacolada!” te roepen.
Maar ik ga er tegenwoordig stiekem met de brommer op uit om er 1 te halen.
“Wat ga je doen?”, vraagt Miek.
“Even een ritje met de scooter”.
En, zoef, daar ga ik naar mijn favoriete stek, de bar van het Golden Era Hotel, om de pina te scoren.
Stel je voor: een vanille MAC-shake, maar dan met een ‘‘bite’‘ van rum en zo’n rode kers. De kers maakt het af (de schijf ananas gaat over de schouder). En dan drinken door een rietje. Koud! Koppijn! Zalig!
Maar…. de pina draagt dus ook bij aan de dikke buik. En zo zie je maar: geen financiele zorgen meer, kinderen en vrouw gelukkig, leuk werk, mooie omgeving en daar zit je dan met een dikke buik. Kan je daarover gaan zitten malen.
Allerlei goede voornemens natuurlijk om het fenomeen te bestrijden. Ik ga hardloopschoenen kopen op St Maarten en dan ga ik iedere dag rennen naar de zee en dan zwemmen en weer terug naar huis rennen. Ik ga geen chocolate-chip cookies meer kopen.
Maar, hoewel Miek ze niet koopt, koop ik ze wel en, toen ze me vanochtend vroeg of ik mee ging zwemmen zei ik dat ik echt weer een stukje moest schrijven voor de site.
Dus dan krijg je dit soort openbaringen.
Ik hoor m’n vriend Hans van Dalsum zeggen: “Laat ‘t los, egobacklash, kom bij jezelf, wens niks meer!”’.
En dan begrijp ik wel een beetje waar Hans naartoe wil. En ik moet ook zeggen: de omgeving hier op het eiland werkt mee, maar in m’n hangmat zit ik toch te piekeren over de overwaarde van ons net verkochte huis en dan droom ik bovendien over succes op mijn nieuwe school….. Dan wil ik bewonderd worden. Of ik denk: dat geluk dat we nu hebben kan niet voortduren!
Tja, Hans, ik heb nog allerlei wensen en, eerlijk gezegd, koester ik die ook.
Miek en de kinderen zijn nu dus gaan zwemmen. Ik zou even op de scooter naar de Golden Era kunnen gaan….
Even kijken hoe laat het is.
8.30
Misschien een tikje te vroeg.

REAGEER [2]

Storm in Holland

nov 10, 07:28

Razende herfststorm!
Hoe zou het strand er uitzien?
De grijze Noordzee van ons vlakke land……….
En wij maar hangen in de hangmat met een ventilator ernaast.
Een warm zuchtje wind om ons af te koelen.
Een duikje in de Caraibische zee.
Gisteren cirkelde een grote zee-roofvogel boven ons hoofd.
Bas en Lot gillen!
Zouden het wel sterke Nederlandse kinderen worden?
Die tegen een stootje kunnen?
Die met tegenwind en koude regen door de herfststorm fietsen?
Met natte haartjes?
Voorlopig rijdt Bassie in zijn zwembroek bij Paps achterop de scooter……..

REAGEER

nov 07, 01:47

Filmpje van Lottie en de geitjes:
lottie en de geitjes.wmv

REAGEER [1]

Slavenregister

nov 05, 07:11

Slavenregister. Dit is het slavenregister van het eiland uit het jaar 1862. Toen is de slavernij op Statia afgeschaft.
Vandaag heb ik het oorspronkelijke register in m’n handen gehad. Ik heb maar meteen wat fotos gemaakt. Er is nooit een fotokopie van gemaakt. Als het register nat wordt of in de fik vliegt: weg al die kennis.
Het is erg leuk om erin te duiken. Zo’n register is de familiestamboom van praktisch het gehele eiland. De volledigheid gebied me te zeggen dat er ook een kerkregister van the Methodist Church ligt uit, ik geloof, 1819. Dat is dan het jaar dat het boekje aangeschaft werd en het is tot 1878 ingevuld. Alle namen, beroepen, woonplaatsen van de door de Methodiste pastor gedoopte mensen staan er in. Blank en zwart, vrij en slaaf door elkaar. Daar zie je dan beroepen als planter/sailor/carpenter/schoenmaker (sic!)/slaaf staan. Die geschriften vond ik op een klein kantoortje. Ik ben er toevallig achtergekomen. In Nederland zouden ze ongetwijfeld van grote historische waarde geacht worden.

Ik ga er nu met collega Judith Fijma kopieen van maken en eigenlijk moeten de boeken zo snel mogelijk hersteld en opnieuw ingebonden worden. Vooral het slavenregister hangt helemaal uit elkaar.
Niets is leuker, als je van geschiedenis houdt, dan de geschiedenis van een klein, afgelegen eiland. Die valt namelijk vrij makkelijk te onderzoeken.

Bij dit stukje tekst van 1862 eindigt de slavernij. De laatste bladzijde van het slavenboek.

REAGEER

Nieuwe categorie: RECEPTEN

nov 03, 10:53

Koop een aluminium wegwerpbakblik bij de Chinees,
Doe de spareribs erin,
5 teentjes knoflook erbij,
sojasaus erbij,
olijfolie erbij,
twee eetlepels Matouk’s salsa-picante Antillana (te koop bij Duggin’s) erbij
Laat een paar uurtjes de marinade in het vlees trekken.

Wanneer de barbeque flink brandt en het rooster er flink laag opligt:
Haal de spareribs uit het wegwerpbakblik,
zorg ervoor dat het wegwerpbakblik met de marinade
in de buurt blijft,
Leg de spareribs op het vuur,
Let op dat ze er niet te lang op liggen,
Draai ze om en gooi er wat marinade overheen,
Draai ze nog een keer om,
(Ze zijn nu bijna aangebrand, maar van binnen nog rauw)
Doe ze in het wegwerpbakblik met de marinade,
Zet het blik met de spareribs op het rooster,
Gooi er een halve fles rode wijn bij,
Laat ze in de wijn gaar worden,

Echt aan te bevelen.

REAGEER

Nieuwe categorie: BARBEQUEPLEKKEN

nov 03, 10:40

HET ACHTERTERRAS VAN DE DUIKSCHOOL,

wel van te voren reserveren:

Zwemgelegenheid,

Goed zicht op ondergaande zon en sterrenhemel,

Een grote picknicktafel aanwezig,

Genoeg zitruimte voor een man of 11 en een kind of 4,

Begin om een uur of half vijf met het vuur aandoen,

(Want u weet het, het is om half zeven al donker!)

Maak niet teveel eten klaar,

Let wel op dat u een lampje meeneemt.

REAGEER [1]

nov 01, 08:37

Daar gaat ie!

klik hier om het vliegtuig te zien opstijgen:
daar gaat marnix.wmv

(by the way, als je Marnix’ site wil zien, kijk hiernaast bij “links”, hij heeft ook panoramafoto’s gemaakt, heel mooi!)

REAGEER

nov 01, 09:45

Wie mist Basje het meest?
basje vertelt 1-11-07-02.wmv

REAGEER [2]

ouder -